Jak poskromić nieposłuszne dziecko?

Dzieci mają to do siebie, że nie zawsze są takie, jakby chcieli tego ich rodzice czy opiekunowie. Niestety, często wymaga się od nich zachowań, których z pewnością nie reprezentowaliśmy, będąc w ich wieku, zapominamy, ze to tylko dzieci. Zdarza się też bardzo często, że pod przykrywką dzieciństwa, pozwalamy maluchom na zbyt wiele, a taka pobłażliwość także nie jest zbyt wychowawcza. Złotym środkiem zdaje się być zatem znalezienie granicy pomiędzy zbyt wygórowanymi a zbyt małymi wymaganiami wobec zachowań dziecka. Problem pojawia się jednak w momencie, gdy ta magiczna granica jest, a dziecko nie spełnia żadnych wymagań. Taki ciągle nieposłuszny mały lub większy współlokator może wywołać spore zamieszanie, a czasem regularnie psuć nastrój wszystkim innym domownikom, wprowadzając atmosferę nie do zniesienia. Takie dziecko nie tylko nie chce wykonywać poleceń, nie je tak jak tego chcą rodzice, nie bawi się tak jak tego się oczekuje, ale także uprzykrza życie rodzicom poza domem. Robi awantury w sklepie i na placu zabaw, podważa umiejętności rodzica wśród znajomych, wyprowadza z równowagi, mniej lub bardzie świadomie. To wszystko powoduje, że rodzice mają ciężki orzech do zgryzienia, by wychować takiego nieposłusznego szkraba. Jak zatem poradzić sobie z takim dzieckiem? Z pewnością, konieczna jest konsekwencja. Nie pomoże tu ustępowanie dziecku na każdym kroku, dawanie mu poczucia wyższości and opiekunem, to tylko pogorszy sytuację. Chyba wszyscy eksperci podkreślają, że konsekwencja to podstawa. Drugą, niezmiernie ważną rzeczą jest opanowanie. Wyprowadzenie dorosłego z równowagi przez dziecko to niewątpliwie rzecz, która nie powinna mieć miejsca a na pewno nie na oczach dziecka. Nasze zdenerwowanie pokaże naszą słabość, a tym samym wyższość dziecka. Zachowanie niezachwianego spokoju w każdych okolicznościach jest zatem niezwykle ważne. Podobnie jak stanowczość. Konieczne jest zatem znalezienie kolejnej magicznej granicy pomiędzy stanowczością a zdenerwowaniem i uporem, dziecko musi wiedzieć, kto tu rządzi, ale nie może czuć się zastraszone. Konieczne jest wypracowanie respektu dziecka wobec rodzica a najlepiej sprawdzi się w tej kwestii właśnie stanowczość. Niezwykle ważną kwestią jest także rozmowa na linii rodzic- dziecko. Nic nie zastąpi logicznego wytłumaczenia, przedstawienia swoich racji i wysłuchania zdania dziecka. Wszyscy eksperci zgodnie twierdzą, że wychowanie bez rozmów t żadne wychowanie. Dziecko musi wiedzieć, że wszelkie nasze działania mają swoje uzasadnienie, że nie istnieją zakazy dla zakazów, czy na tej samej zasadzie nakazy, nawet jeżeli nie zgadzają się z naszym uzasadnieniem, muszą przyjąć to do wiadomości. Oczywiście sposób prowadzenia rozmowy zależy od wieku dziecka, inaczej rozmawia się z czterolatkiem, inaczej z dwunastolatkiem, ale zasady pozostają niezmienne. Zawsze konieczne jest wysłuchanie drugiej strony i traktowanie partnera rozmowy na równi ze sobą, przerywanie i krzyki z pewnością nie są dobrymi metodami wychowawczymi. Warto także pamiętać, że, to w jaki rodzice poskramiają swoje nieposłuszne dziecko, może w dużej mierze przełożyć się na to, jak w przyszłości dziecko będzie traktować rodziców, kolegów, koleżanki i resztę świata. Wychowanie dziecka to wielka odpowiedzialność, z której każdy rodzic powinien zdawać sobie sprawę, dostosowując swoje metody wychowawcze do zachowań dziecka.

gry puzzle dla dzieci

 Obecnie na rynku dostępnych gier i zabaw o charakterze dydaktycznym jest po dostatkiem. Można dostać te najbardziej nowoczesne i wymyślne do tych najprostszych niezapomnianych od pokoleń. Gry to pewien rodzaj zabawy, ale wymagający dostosowania si...

Więcej

Skomplikowa życie

Każdy kto był nastolatkiem na pewno zgodzi się, że życie jest bardzo skomplikowane w tym wieku. Rodzice wywierają na nas presje. My biedni jesteśmy w centrum uwagi jakby nic innego ważniejszego nie było. Rano musimy wstać i iść do szkoły. Czy ktoś lu...

Więcej