Trzeba umieć przegrywać

Kiedy myśli się o tym co się będzie w życiu robiło człowiek stara się w głowie ułożyć taką ścieżkę która będzie prowadziła do optymalnego celu jakim w większości przypadków jest bezpieczne i wygodne życie, takie które będzie źródłem satysfakcji dla samego człowieka jak i też osób blisko z nim związanych. Część ludzi z konkretnych powodów decyduje się na obranie takiej ścieżki która jest związana z prestiżem a jednocześnie z dużym ryzykiem porażki a przynajmniej ze znacznie mniejszym rozmiarem sukcesu od oczekiwanego i spodziewanego przez samego głównego aktora jak i też otoczenie. Mowa o tych którzy zdecydowali się na taką drogę jak kariera naukowa. Jest to bardzo prestiżowo brzmiące określenie. Przede wszystkim z powodów psychologicznych, ponieważ zawiera w sobie dwa hasła ważne i liczące się dla ludzi a przede wszystkim budzące szacunek i pozytywne skojarzenia. Naukowa jako określenie sugeruje to że ktoś ma w sobie tyle zaparcia że stał się specjalistą w jakiejś dziedzinie która dla innych jest zupełnie tajemnicza labo poznali ją tylko i wyłącznie w stopniu minimalnym na ile było to potrzebne w ramach ich własnej edukacji. Czyli tutaj wyróżnikiem są umiejętności o określonym charakterze, przecież nierzadko mówi się że ktoś ma uzdolnienia w danym kierunku i powinien je we właściwy sposób wykorzystywać a nie pozwalać by się w cudzysłowie marnowały. To że ktoś podejmuje wyzwanie świadczy o sile woli i też przekonaniu o tym że faktycznie jest się kimś zdecydowanie wyjątkowym jeżeli chodzi o tą konkretną działkę wiedzy naukowej. Kariera jako termin jest używana przede wszystkim po to by podkreślić że komuś coś się udaje że wybija się ponad przeciętność i odnosi z tego tytułu określone korzyści jak zysk materialny albo też prestiż społeczny i zawodowy. Czyli faktycznie zestawienie słów kariera naukowa musi robić wrażenie na słuchaczu. Jednakże to co trzeba podkreślić i nie wolno tego absolutnie pomijać to sam fakt że przecież nie każdy kto myślał i chciał zrobić karierę naukową odniósł zaraz sukces. Czasem przyszło na to czekać bardzo długo a i wielu doczekuje się uznania już pośmiertnie co niewątpliwie jest istotne dla ich rodzin czy też samej nauki ale im samym niewiele daje. Trudno by było chyba spotkać człowieka który powiedziałby że dla niego nie ma różnicy czy jego działanie zostanie docenione za kilka lat czy kilkaset. Pewnie i są takie jednostki ale to wyjątki potwierdzające samą regułę. Skoro ktoś poświęca swoje siły i środki na działanie naukowe to liczy na to że jednak środowisko doceni jego starania i to w czasie raczej krótszym niż dłuższym. Zatem jeżeli to nie następuje ich wysiłek jako taki może postrzegany być jako daremny czyli ponoszą porażkę. Czasem wynika ona z tego że zabrnęli z różnych przyczyn w ślepy zaułek i nie potrafią się z niego wycofać albo też zabrakło im w strategicznym momencie środków by dokończyć jakieś badania. Historia nauki zna nazbyt wiele takich przypadków. Czyli decydując się na drogę rozwoju naukowego musi każdy człowiek być przygotowany na to że niestety ale nie odniesie sukcesu i odejdzie jako zapomniany i niespełniony a przynajmniej nie w takim stopniu jaki by mu osobiście odpowiadał.

Wybór szkoły

Wybierając dziecku szkołę musimy zwrócić uwagę na poziom jaki ona sobą reprezentuje. Dziecko, które bardzo dobrze się uczy powinno trafić do odpowiedniej szkoły. Nie ma co na siłę pchać dziecko, które jest przeciętne do szkoły o bardzo dużych wymagan...

Więcej

Poziom kształcenia od zera

Każde współczesne państwo zbudowane według określonych zasad jest kształtowane przez samych obywateli od samych podstaw aż do najważniejszych i kluczowych stanowisk bez których organizm państwowy zwyczajnie nie mógłby ani istnieć ani też prawidłowo f...

Więcej